‌ "فضاسازی ادبستان دخترانه" ‌. تجربه ای که از حس خوب بچه ها نسبت به #حسینیه_کودک داشتیم، ما رو ترغیب کرد تا سعی کنیم همان حس نسبت به ادبستان هم ایجاد شود. ترسی که در ناخودآگاه بچه ها نسبت به #مدرسه و کلاس و نیمکت وجود دارد را نداشته باشیم، ادبستان دخترانه مکانی باشد شبیه جایی که بچه ها قرار است در ان زندگی کنند، خودشان با کمک همدیگر و با ایده های ساده طراحی کنند. برای اجرای ایده آل هایمان محدودیت های زیادی داشتیم،ولی سعی کردیم با امکانات موجود بهترین ها را طراحی کنیم. . مدل های مختلف میز و نیمکت را بررسی کردیم و به این نتیجه رسیدیم که میزها قابلیت نوشتن داشته باشند،جای مخصوص برای نگهداری وسایل بچه ها که بتوانند کتاب و لوازم شان را داخل آن بگذارند، بچه ها بتوانند به راحتی میزشان را جابجا کنند تا فضای بیشتری برای بازی یا فعالیت داشته باشند. . برای هر #کلاس یک رنگی را انتخاب کردیم، حروف الفبا را در مدل های مختلف نقاشی کردیم ، یک قاب چوبی برای نصب کارهای بچه ها ساختیم و ساخت قسمت های دیگر را به عهده خود بچه ها و مربی ها گذاشتیم. . با شروع سال تحصیلی هر هفته کلاس های مختلف تغییرات جالبی می کردند، ساعت مخصوص که خود بچه ها آن را رنگ کردند، کتابخانه ای که نقشه ی آن را کشیدند و با کارتن ساختند، گلدان هایی که خودشان قلمه زدند و کارهای زیادی که برای کلاس دوست داشتنی شان انجام می دادند. . اینجا #ادبستان_دخترانه_شهید_چمران است، جایی که دخترهایش خودشان کلاسشان را آن طوری که میخواهند می سازند و در کنار یکدیگر زندگی کردن را تجربه می کنند درست شبیه یک خانه ی واقعی.😊 #تاریخچه_چمرانی_ها #تاریخچه_چمران #دختران_چمرانی #فضا_سازی

《چرا پرنده‌ها را در قفس دوست داریم؟》 این تیتر از فصل چهارم کتاب «من‌ دیگر ما» موضوع #چالش روزِ والدین پیش‌دبستانی بود. ‌ ‌ تفاوت زیادی در شرایط زندگی از گذشته تا به امروز به وجود آمده و بچه‌ها در دنیای جدیدی در حال زندگی‌کردن هستند...🤔 ‌ ‌ گاهی تعاریف ذهنی ما از فعالیت و #آزادی فرزندان‌مان آن‌قدر محدود می‌شود که ناخودآگاه آن‌ها را در قفس و چارچوب‌های شکل‌گرفته در ذهن خودمان محصور می‌کنیم. ‌ ‌ ‌ شما چه برداشتی از تصویر انتخاب شده برای این بخش دارید؟!🤔‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ #چمرانی_ها #ادبستان_پسرانه_شهید_چمران #من_دیگر_ما #آزادی_کودک #تربیت_دینی #خانواده_چمرانی #ادبستان_پسرانه #فرزند_پروری

توجه توجه‼️یک رویداد بزرگ داریم😳⬇️ . دانش‌آموزان خوب دبستانی! از هر جای کشور که هستید و در هر مدرسه‌ای که درس می‌خونید به این رویداد دعوتید🌺 . ⁉️فکر می‌کنید تو سال ۱۴۲۰ ایران ما چه شکلی میشه؟🤔 ⁉️اون زمان شما دارید چه کمکی به ایران می‌کنید؟✌🏻 . ✅پاسخ‌هاتون به دو سوال بالا رو تا ۱۵ بهمن در هر قالب خلاقانه‌ای که دوست دارید (فیلم، سازه، نقاشی، متن و....) برای ما ارسال کنید🤗 . چون تصمیم داریم برای سالروز پیروزی انقلاب یک نمایشگاه بزرگ برپا کنیم😍🤩 . منتظر آثار زیبای شما هستیم☺️ . پ. ن: معلم های عزیز دانش آموزانتون روتشویق کنید تا به ایده های بزرگشون فکر کنند و بها بدن تا باهم برای رشد ایران عزیزمون قدمی برداریم😇 . میتونید آثار بچه ها رو به آی دی زیر در پیام رسان بله ارسال کنید⬇️🤗 @manyareenghelabam . ‼️این پست رو ذخیره کنید و برای معلم ها بفرستید😎 . #ایران#دانش_آموزان_ابتدایی #دانش_آموز_ایرانی #ایران_قوی #دهه_فجر #مدارس_پیشرو#۲۲بهمن

🇮🇷 صدای خبرنگاران چمرانی را از رادیو انقلاب می شنوید... #رادیو_انقلاب #من_یار_انقلابم #پویش_مردمی_کودک_و_انقلاب #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران #چمرانی_ها

#ورق_بزنید . خوابگاه دختران . 📝قسمت دوم . جنگ تمام شد. مملکت داشت نفس راحتی می کشید. در بین نفس های بریده بریده ی مردم، ما دختران دهه شصتی به سن مدرسه رفتن رسیدیم. خانواده هایمان که با کلی زحمت ما را تا آن‌سن بزرگ کرده و به سرانجام رسانده بودند ماندند در چند راهیِ انتخاب مدرسه های جورواجور. مدرسه های دولتی کماکان مورد توجه بود، مدارس شاهد خیلی سر زبانها افتاده بود و کم کم زمزمه های تاسیس غیر انتفاعی ها، نمونه دولتی ها و فرزانگان هم در جامعه پیچیده بود. . من خودم دوران ابتدایی را در مدرسه شاهد گذراندم. مدرسه ای که در هر کلاس فقط چند نفر بودیم که پدر داشتیم. اینقدر تعداد بچه های شهدا زیاد بود که آدم از پدر داشتن خودش همیشه خجالت زده بود. غم های دوستانمان، زندگی متفاوتشان و خاطراتی که در عالم بچگی می شنیدیم باعث شده بود خیلی هم بچه نمانیم. هنوز هم قیافه آن بچه ها و خاطراتشان به وضوح در ذهنم مانده. ما در مدرسه قانون هایی داشتیم که لازم الاجرا بود. به طور مثال بالشت های کوچکی همراه خودمان به مدرسه برده بودیم و باید بعد از ساعت ناهار بالش را روی نیمکت گذاشته و می خوابیدیم. هرچقدر الان دنبال فرصتهای چند دقیقه ای برای خواب هستیم در کودکی از هر فرصتی که منجر به خواب میشد بیزار بودیم و در نتیجه باعث ناراحتی معلممان میشدیم. نمونه دیگری از این قانونها این بود که باید مقنعه هایمان را در می آوردیم و حتما هم تل سفید رنگی روی موهایمان میزدیم. غیر از دیدن ناخنها، چک کردن سر و وضع ظاهری هر روز تلها هم چک میشدند و اگر یادمان رفته بود توبیخ میشدیم. در حیاط مدرسه نباید خیلی می دویدیم یا کارهای عجیب و غریب می کردیم. یک بار نمیدانم چه اتفاقی افتاده بود که گفتند مدیر مدرسه حیاط رفتن را ممنوع کردند. معلمها از هر کلاس چند نماینده انتخاب کردند و در یک مدل کمی نمایشی ما را به دفتر مدیر بردند که از ایشان عذرخواهی کنیم. این افتخار را داشتم که یکی از نمایندگان باشم.من خودم قیافه مدیر را تا قبل از آن خیلی ندیده بودم و دفترش در عالم بچگی به نظرم خیلی با ابهت آمد. خلاصه با جملاتی که یادمان داده بودند عذرخواهی کردیم و ایشان بچه ها را بخشیدند. . ادامه مطلب در کامنت اول 👇

📚 خیلی از عادت ها از بچگی شکل می گیره. مثل عادت به کتاب خوانی... اگه برای بچه ها کتاب بخوانیم، بگذاریم کتاب بخوانند، مدام بابت تا شدن و یا احیانا پاره شدن کتاب به آنها تذکر ندهیم، می توانیم کودک را با کتاب دوست کنیم. ‌ بچه های حسینیه کودک، برای یکشنبه ها لحظه شماری می کنند. تا به کتابخانه بروند. کتاب انتخاب کنند، کتاب بخوانند و کتاب امانت بگیرند. #کتاب #کتابخوانی #کتاب_کودک #پنج_ساله #حسینیه_کودک_شهید_چمران #مجتمع_آموزشی_شهید_چمران