این ویدئو منو یاد یکی از مراجعانم انداخت گفت یه بار که رفتم روی پای بابا بشینم گفت:کجا، بزرگ شدی😕😕😕 و مراجعی دیگه که میگفت مامانش وقت نداره که باهاش بازی کنه میگه کار دارم😐 این کودکان رو ببینید بچه ها دارن یکی از مهمترین کارهای زندگیشونو انجام میدن،تلویزیون دیدن و بازی ولی والدین رو پس نمیزنن ،چقدر زیبا رفتار میکنن و به عشق والدین و نیازشون پاسخ میدن دقیقا شبیه این کودکان هر وقت به عشق و تعلق نیاز داشتند رفتار کنید و وقتی مشغول مهمترین کار زندگیتون هستید یعنی کار با گوشی 😉وقتی پیشتون اومد مثل خودشون رفتار کنید دلبستگی عمیق ترین و با معنی ترین کلمه در روانشناسی است به اعتقاد من... #عالیه_هیبتی_روانشناسی_کودک #دلبستگی_ایمن # کودکان#توجه #عشق_به_فرزند #دلبستگی_ناایمن #گوشی

#کودک_حرف_گوش_کن #کودک_ونوجوان #تربیت#واعدین#فرزندپروری_مثبت #بیرجند #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

#مادر#مادرانه❤️ #آغوش#اشک#لبخند#زن#حمایت#کودک#نوجوان#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #مادرم_دوستت_دارم

. اینقدر ترسو نباش ... این خطرناک ترین جمله ای است که می توانید بگویید. هرگز کودک تان را بخاطر احساساتش در موضع ضعف قرار ندهید. بیشتر از هرکس خود کودک می خواهد ترس هایش را از بین ببرد اما مشکل اینجاست که نمی داند چطور اینکار را بکند. کودکان خیلی نگران نحوه بروز نگرانی شان هستند و همین برچسب ها باعث میشود ترس شان بیشتر بشود. حتی قبل از اینکه شما از این جمله استفاده کنید، آنها خودشان را با بچه هایی که در موقعیت مشابه کمتر می ترسند مقایسه می کنند. در واقع خود اضطراب دلیل اصلی بخشی از ترس کودک است. اگر رفتار والدین احساس گناه کودک را بیشتر کند، شرایط بدتر میشود. . #فرزندپروری #فرزند_تربیت #فرزنذپروری_مثبت #فرزند_پروری #ضعف_کودک #ضعف_کودکان #احساس_گناه_کودک #بیرجند #بیرجندیها #بیرجند_شهر_من #روانشناسی_کودک #روانشناسی_خانواده #عالیه_هیبتی #عالیه_هیبتی_روانشناسی_کودک

لایک کردن و شریک شدن محتوا باعث انگیزه ما برای تولید محتوای بهتر و بیشتر میشه❤️🙏🏻 #کوچولوهای_عصبانی #پرخاشگری_کودک #بیقراری_کودکان #کنترل_خشم #کنترل_خشم_کودکان #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده