. تا حالا به این فکر کردین چرا دوست داریم بچه هامون همیشه شیک و تروتمیز لباس بپوشن؟ به این فکر کردین چرا بچه هامونو هزار تاکلاس مختلف میفرستیم؟ به این فکر کردین چرا از زمانی که نطفه بچه مون بسته میشه برای آیندش هزار تا برنامه میریزین ودوست دارین فلان کاره بشه؟فلان جا درس بخونه؟فلان رشته بره؟ وخیییلی چیزای دیگه... فکر میکنید همه ی اینا به خاطر چیه؟ به خاطر بچه مونه؟؟؟ اگه به خاطر بچه مونه پس چرا اجازه نمیدیم لباسی که توش راحت تره رو بپوشه؟؟؟ چرا اجازه نمیدیم کلاسی که خودش دوست داره بره؟ وچرا اصرار داریم از بدو تولد حتما دو زبانه بشه؟؟؟ یه خورده عمیق تر فکر کنید... فکر میکنید همه ی اینا به خاطر بچه مونه یا به خاطر خودمون؟؟؟بخاطر اینکه بقیه بگن به به،چه چه عجب لباس ترو تمیزی تن این بچست،عجب پدر و مادر خوش سلیقه ای!!! یا بگن عجب بچه ی مغز متفکری شما دارین!!!! خیلی از فشارهایی که داریم به بچه هامون وارد میکنیم بخاطر نیاز به قدرت طلبی خودمونه!!!تعجب نکنید!!! لطفا کتمان هم نکنید!‌!! بخاطر اینه که با به یه جایی رسیدن بچمون احساس قدرت میکنیم که به به عجب بچه ای بزرگ کردم! که پزشو غیر مستقیم به بقیه بدیم!!! با این توجیح که من خیروصلاحشو میخوام.. حق انتخاب رو از بچه مون نگیریم و اونا رو قربانی قدرت طلبی خودمون نکنیم. بچه ها ویترین ما نیستن!!! پیش خودتون فکر کنید ببینید تا حالا شما هم از این کارا کردین؟ از این به بعد برنامتون چیه؟🤔 نظراتتونو برام کامنت کنید🙏

. محبت به فرزند هرگز زیادی نیست : اگر والدین بیشتر نگران کم توجهی به فرزندان خود ، و کم تر نگران لوس شدن آنها بودند ، دنیا جای بهتری می شد . غالبا به فکر کودکان فراوانی می افتم که دستخوش پرکاری والدین ، خودخواهی آنها و یا مشغله های فکری بیش از حدشان بوده اند و در نتیجه نیازهایشان نادیده مانده است ، ولی هرگز به کودکی که به خاطر محبت بسیار زیاد والدینش بدتر شده باشد برنخورده ام . به هیچ وجه امکان ندارد کودک از محبت آسیب ببیند. چیزی که به عنوان لوس شدن کودک در ذهن من است نتیجه ابراز محبت زیاد نیست، بلکه ناشی از دادن چیزهای دیگر به جای محبت به اوست ، چیزهایی مثل چشم پوشی از خطا ، انتظارات اندک و دادن چیزهای جورواجور. وقتی والدین حدودی برای بچه ها قرار نمی دهند ، یا انتظاراتشان از آنان را به خاطر مهربان جلوه دادن خودشان کم می کنند ، و یا وقتی اسباب بازی یا غذا یا هدایا را جایگزین محبت یا توجه واقعی می کنند ، آنوقت کودکان آسیب می بینند . #فرزندان#روشهای_تربیتی_کودک #کودکان_لوس#انتظار_والدین_از_کودکان #فرزندپروری_مثبت #فرزندپروری_نوجوان #فرزندپروری #بیرجند#محبت_بهترین_هدیه_است #محبت_به_فرزند#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

. تلنگر مبتلا بودن به تردید ،رنج عمیقی ست. تردید در ماندن یا رفتن..... تمام کردن یا ادمه دادن..... تردید در دل دادن یا دل کندن ....همه ی ما دو راهی های سختی را در زندگی تجربه کرده ایم وگاهی برای اینکه تصمیم نگیریم بر کردیم تا زمان گذر کند وفکر کرده ایم اگر زمان بگذرد میتوانیم تصمیم بگیریم . در ابتدای تصمیم گیری ها ودیدن دوراهی ها شاید گذر زمان کمکمان کند اما زیادی منتظر گذر زمان بودن میتواند مارا مبتلا کند. مبتلا به تردید!! واین تردید آرام آرام بخشی از ما میشود. همراه تمام لحظات میشود ودر کوچکترین تصمیم هاهم وارد میشود. زندگی هرچه که باشد خاموش خواهد شد اگر حسش نکنیم وتردید تمام حس های ما را تحت تاثیر قرار میدهد. تردید شما را در برزخی بی انتها قرار میدهد نه کاملا دل میدهید ونه کاملا دل می کنید . لذت عمیق حس کردن زندگی را با نشستن بر سر دو راهی از خودمان نگیریم.

. قهر کردن نوعی آزار روانی است که در تربیت کودکان آسیب فراوان به همراه دارد. وقتی با فرزندتان قهر می‌کنید شخصیت او را نشانه می‌گیرید. به او این پیام را می‌دهید که حضور و وجود تو برای من مهم نیست ‌و اگر آنگونه که من می‌خواهم نباشی تو را دوست ندارم و نمی‌خواهم. این کودکان معمولا کودکان مضطرب با حرمت نفس پایین خواهند بود . بی‌توجهی فعال یک روش درست تربیتی است یعنی شما به کار بد اما بی‌خطر فرزندتان بی‌اعتنایی می‌کنید، مثلا وقتی فرزندتان الکی جیغ می‌زند یا کلمه زشت می‌گوید وانمود میکنید نمیبینید و نمیشنوید. #بی_توجهی_فعال #کودکان#تربیت#آزار_روانی#کودکان_مضطرب #حرمت_نفس#اعتماد_به_نفس #آسیب_روانی#قهر#کودک_موفق#فرزندپروری#فرزند_پروری#والدین#والد_آگاه#عالیه_هیبتی#بیرجند#روانشناسی_کودکان