هنگام نزديك شدن وقت #خواب، به آرامي به كودک بگوييد #بازي ديگر بس است و بايد زودتر به رختخوابش برود. سپس دستش را بگيريد و او را در #مسواک زدن، پوشيدن لباس خواب، شب بخير گفتن به اعضاي #خانواده و عروسكش همراهی كنيد. و درنهايت، قبل از خواب برایش #قصه بگویید .

شاید این یکی از سوالاتی باشد که تقریبا تمام بچه‌ها از والدینشان می‌پرسند و آنها را با یک معضل مواجه می‌کنند. بچه‌ها تا قبل از 7سالگی هنوز قدرت انتزاع ندارند فلذا نمی‌توان از آنها انتظار داشت بفهمند خدا هست ولی دیده نمی‌شود یعنی چه! آنها می‌خواهند خدا را تصور کنند، بدانند کجا زندگی می‌کند، چه می‌خورد و چه‌طور حواسش به همه جا هست؟ جواب والدین به این پرسش‌ها اهمیت به سزایی در شکل‌گیری تصور کودکان دارد و مبنایی برای تصورات و باورهای بعدی او خواهد شد. پس مهم است بدانیم چگونه به خطا نرویم و آنها را هم دچار اشتباه نکنیم. خیلی از بچه ها وقتی دو سه سالشون میشه و میبینن که ما خدا رو شکر میکنیم، از خدا کمک میخوایم و کارایی رو برای رضایت خدا انجام میدیم، براشون سوال میشه، پس این #خدا چه شکلیه؟ - بابا! خدا کجاست؟ -خدا همه جا هست. هرجایی که تو باشی و ما باشیم. -چرا نمیبینمش؟ از کجا میفهمیم هست؟ -ممم...سوال خوبیه! راستی به نظرت مامانت ناهار چی درس کرده؟ -قیمه! -تو دیدی؟ -نه ولی بوی قیمه داره میاد! -مگه تو بوی قیمه رو میبینی؟ -نمیبینم! -از کجا پس میفهمی هست. - ... -حسش کردی، نه؟ -اوهووم -ما خدا رو نمیبینیم ولی حسش میکنیم. -خدا چه شکلیه؟ -خدا مثل یه #نور قشنگ... که همه جا هست... -تو میبینیش؟ -نه! منم حسش میکنم. خدا تو رو به ما داده و ما خیلی بابت این ازش ممنونیم ☺ سعی کنید خیلی این بحث رو کش ندید چون بچه ها سوالای عجیب و غریب میپرسن! اما طوری هم رفتار نکنید که فک کنه دارید می پیچونیدش و یادتون باشه قرار نیست تا ته سوالاش و جواب بدین! تا یه جایی جواب بدین و باهاش بحث کنید تا با هم به یه نتیجه برسید، اما خوبه که ذهنش کمی هم درگیر ماجرا بمونه. و همین که وقفه کوتاهی شد موضوع رو سمت دیگه ای ببرین؛ مثلا: خب حالا میتونیم بریم ببینیم مامانت برای آماده کردن میز چه کمکایی میخواد!

. چقدر این جملات برایمان آشناست؟ روزی چندبار به او گوشزد می کنید که همیشه در حال اشتباه است و #آینده سیاهی در انتظار اوست؟ چندبار برایش تصویر کشیده اید که چقدر شکست می خورد؟ شما چقدر برای او #پیشگویی می کنید ؟

. زمانی که کودکان چیزی می‌خواهند که برایتان ممکن نیست آن را برایشان فراهم کنید، با به کار بردن منطق و توضیح اینکه چرا ممکن نیست، دردی را دوا نمی‌کنید. و در این شرایط بچه‌ها معمولا فقط اصرار بیشتری می‌کنند. در پست بعدی، راهکاری را به شما پیشنهاد می‌دهیم.

سبک جدید #زندگی، خانه هایی #تاریک و #کوچک که تمام فضای موجود آن را اثاثیه ها پر کرده اند، و بچه هایی که مجبورند در همین فضا "بچگی" کنند ولی به سبک آدم بزرگها... همه این ها به گفته روانشناسان، می تواند صدمات زیادی به خانواده و بچه ها بزند. روان‌ شناسان می ‌گویند زندگی در خانه‌ های کوچک و کم ‌#نور نه‌ تنها تنش‌ های خانوادگی را افزایش می ‌دهد بلکه حتی میل به جنایت و پرخاشگری را نیز افزایش می ‌دهد. شاید فکر می ‌کنید مساله ارتباط بین نور و حالات روانی انسان ‌ها بیشتر به باوری عامه شبیه است تا حقیقتی علمی، اما واقعیت این است که روانپزشکان سال‌هاست این ماجرا را دریافته ‌اند و حتی معتقدند برخی انواع #افسردگی مثل افسردگی فصلی در فصل‌ های #پاییز و #زمستان، به دلیل کاهش نور دریافتی بدن و در پی آن کاهش هورمون #ملاتونین مغز رخ می‌ دهند و بر همین اساس هم آنها شیوه نور درمانی را برای درمان این گروه از بیماران ابداع کرده‌ اند. نور نقش بسیار مهمی در #آرامش افراد دارد و در زندگی آپارتمانی این نعمت تا حدود زیادی گرفته شده است. گاهی زندگی در چنین خانه ‌هایی فرد را پرخاشگر و به انجام جرایم خشن ترغیب می ‌کند. ساکنان این قبیل منازل، خانه را محیطی مناسب برای گذراندن اوقات فراغت نمی ‌دانند و از محیط خانه دلزده می ‌شوند و تغییر در روحیات شان در کنار عوامل دیگری مثل #فقر، نبود امکانات تفریحی در محیط زندگی، عدم بازدارندگی قوانین، تربیت نادرست و ناتوانی در کنترل نفس باعث می ‌شود برای تفریح به جرایمی خشن دست بزنند. در همین زمینه دکتر عارفه مبشر، روانپزشک به ایسنا می ‌گوید: « خانه‌ هایی که در گذشته وجود داشتند دارای فضای بزرگ ‌تر، حیاط، باغچه، حوض و معماری زیبا و دلنشین بودند و از شیشه‌ های رنگی و نور در خانه‌ های قدیمی بسیار استفاده می ‌شد اما در زندگی آپارتمانی کنونی، خانه‌ ها کوچک و تاریک شده‌ اند و سر و صدای خیابان‌ های اطراف وارد خانه می ‌شود که این عوامل استرس ‌زای زندگی آپارتمانی موجب تنش میان خانواده می ‌شود. زمانی که خانه کوچک باشد #کودک نمی ‌تواند انرژی خود را تخلیه کند و دچار افسردگی یا #لجبازی می ‌شود که تنش در کودک به #مادر و دیگر اعضای خانواده نیز منتقل می‌ شود.

برای افزایش نور و آرامش خانه راهکار های زیر پیشنهاد می شود! حواسمان به #پنجره ها باشد: مهم است خانه ای که انتخاب می کنیم اگر قرار است فضای کوچکی داشته باشد، حداقل پنجره های خوبی داشته باشد! و اینکه این پنجره ها را با پرده های گران قیمتی که فقط جنبه تزیین و تجمل دارند، برای همیشه نپوشانیم! پرده ها را کار بزنید تا نور فضای خانه تان را شادابی ببخشد. از #گیاهان غافل نشوید: اگر #حیاط بزرگی نداریم، اما لااقل میتوانیم بالکن کوچکمان را به #باغچه زیبایی تبدیل کنیم که #آب دادن به گل ها و سبزیجاتش حالمان را عوض کند، عطر آنها فضای خانه را تلطیف کند و وجود زنده شان فضا را زنده تر کند.حتما چند #گلدان و #گیاه طبیعی را هم داخل خانه تان جای دهید. اثاث غیرضروری : خانه 80-90 متری را طوری با #مبل و #میز و #صندلی پر می کنیم که دیگر جای راه رفتن هم به زور داریم! چه برسد به اینکه بچه طفل معصوم بخواهد بدود، بالا پایین بپرد و در فضا کند و کاو کند! همیشه باید مراقب اشیای اطرافش باشد و ما مدام نگران باشیم که چرا بچه مان آرام و قرار ندارد؟ بهتر است فضای منزل را تا جای امکان، خالی کنید! واقعا چقدر از میز ناهار 8نفره استفاده می کنیم؟ یا چه لزومی دارد این همه مبل های بزرگ را جای دهیم؟ به راحتی خودمان و رشد مناسب فرزندمان فکر کنیم و تمام وسایل غیرضروری و #تجملی را کنار بگذاریم. #طبیعت : درست است که دیگر از آن حیاط های بزرگ با حوض وسطشان خبری نیست؛ ولی لااقل پارک نزدیک خانه مان که هست؟ #کشور ما مناطق طبیعی بسیار جذابی دارد که واقعا لازم است بچه ها را در معرض آنها قرار دهیم... کودک 1ساله هم با دیدن #کوه و #رود و #دریا،می تواند ذهن جستجوگر و رشد مناسب تری را دارا باشد.