aliyeh.heybatii
دنبال کننده
81
پست
690
کمک می کنم رابطه بهتری با فرزندت داشته باشی روانشناس و درمانگر تخصصی کودک و نوجوان مشاور والدین /نویسنده کتاب فرزندپروری آگاهانه مشاوره ۰۹۱۵۷۵۵۳۶۲۶
پست های مشابه
aliyeh.heybatii
#مادر#مادرانه❤️ #آغوش#اشک#لبخند#زن#حمایت#کودک#نوجوان#عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #مادرم_دوستت_دارم
15 تیر 1400 18:23:39
1 بازدید
aliyeh.heybatii
. اگر کودکتان در حین انجام کاری ناخواسته #خرابکاری کرد. او را #مسخره نکنید. به او #برچسپ دست و پا چلفتی نزنید. نگویید نخواستم خودم انجام میدهم نگویید تو نمیتوانی هنوز کوچکی... اشتباهش را به گردن دیگران نیندازید زیرا دفعات بعد از قبول مسولیت سر باز میرند و #اعتماد بنفسش را از دست میدهد. راه حل: او را به خاطر همکاری و وظیفه شناسی #تشویق کنید. در حد سن و تواناییش به او مسولیت واگذار کنید. صبور باشید و اجازه دهید کم کم با انجام کارهای درست و همکاری، خودش خراب کاری را جبران کند. بگویید حالا تجربه شده دیگر یاد گرفتی که تعداد کمتری بشقاب برداری. تا به کودک مسئولیت ندهید و تشویقش نکنید مسولیت پذیر نمیشود. اگه این مطلب براتون مفید بود لطفا لایک کنید و برای یک نفر بفرستید😊 #اموزش#تربیت#والد#کودک#عالیه_هیبتی#بیرجند
16 اردیبهشت 1399 06:37:15
0 بازدید
aliyeh.heybatii
تا حالا بچههایی رو دیدین که بچگی نمیکنن و زود بزرگشون میکنن؟ یه نمونه آشکار، ویلیام جیمز سیدیسه. مادر ویلیام، پزشک و پدرش روانشناس بود و معتقد بودن که مغز انسان رو هم مثل عضلات بدن میشه پرورش داد و تقویت کرد. واسه همین از همون روزهای اول تولدش، به شکل بیرحمانه و گستردهای روزانه چندین ساعت شروع به یاد دادن حروف الفبا بهش کردن. توی ۱۸ ماهگی میتونست نیویورکتایمز بخونه. به جای شعرها و قصهها و بازیهای کودکانه، بهش جغرافیا و هندسه و زبان یاد میدادن. تا سن ۸ سالگی ۸ تا زبان زنده یاد گرفت. توی همین سن بعضی وقتها به طور ناگهانی و بدون دلیل میخندید و واکنشهای عصبی از خودش نشون میداد. توی ۱۱ سالگی وارد دانشگاه هاروارد شد. ۱۲ سالگی شروع به تدریس توی همون دانشگاه کرد. توی ۱۴ سالگی میتونست برای دانشمندان اون موقع درباره مفاهیم پیچیده علم مثل امکان زندگی در مریخ سخنرانی کنه. کمکم فهمید بلد نیست با مردم ارتباط برقرار کنه و همه دارن ازش فرار میکنن. از پدر و مادرش به خاطر روش تربیتیشون متنفر و خودش رو گم و گور کرد تا اینکه سال ۱۹۴۴ توی یه مسافرخونه و در سن ۴۶ سالگی و در اوج فقر مالی به خاطر ذاتالریه از دنیا رفت. این قدر از پدر و مادرش که زندگی و مغزش رو نابود کرده بودن، متنفر بود که حتی به ارثیه هنگفتی که براش باقی گذاشته بودن، دست نزد. خیلی از پدر و مادرهای امروز هم شاید نه به این شدت، ولی اینجوری هستن. دوست دارن بچهشون نخبه و دانشمند بار بیاد؛ مخصوصاً اگه ببینن یه نیمچه استعدادی داره، بچه بدبخت رو میبندن به این کلاسهای جمع و تفریق ذهنی و محاسبه با چرتکه و بچه رو از اون دنیای کودکانهش محروم میکنن. بعضی پدر و مادرها هم آرزوهای برآورده نشده خودشون رو میخوان از طریق بچههاشون برآورده کنن. مثلاً چون خودشون دوست داشتن ساز زدن یاد بگیرن و نتونستن، بچهشون رو بدون اینکه هیچ علاقهای داشته باشه، میفرستن آموزشگاه موسیقی. چند وقت پیش یه دختر ۵ ساله رو تلویزیون نشون میداد که پدر و مادرش بهش شاهنامه یاد میدادن! آخه اون بچه از «خروش از خم چرخ چاچی بخاست» چی میفهمه؟! بذاریم بچهها از بازیهاشون لذت ببرن و شاد باشن. وقت واسه رشد کردن و یاد گرفتن و دانشمند شدن و کارآفرین شدن و ثروتمند شدنشون زیاده. بذاریم بچهها فقط بچگی کنن. با من موافقین؟ از این جور پدر و مادرها توی اطرافیانتون دارین؟ #ویلیام_جیمز_سایدیس#انتظار_بیش_از_حد_صدمه_زننده_هست #کودک#نوجوان#والدین_سختگیر #شاهنامه_خوانی #فرزند_پروری #تربیت_سالم #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده
10 بهمن 1400 06:54:32
81 بازدید
aliyeh.heybatii
. کلاس اول که بودم یک روزبایکی از بچه های کلاسمان دوست شدم،کلی باهم توی حیاط مدرسه بازی کردیم روزبعدش از خانه شان برایم هدیه آورده بود،یک هواپیمای آبی و قرمزپلاستیکی... آن روزحالم خوب بودوکلی ذوق داشتم که آن رابه خانه ببرم وبا آن بازی کنم. به خانه ک رسیدم،از کیفم بیرونش آوردم وبا افتخار،به همه نشانش دادم،آنقدراین هدیه برایم جذاب و خواستنی بودکه مدام نگران بودم خراب شودوازترس خراب شدنش آن را به مادرم دادم تا بالای طاقچه بگذارد و خیالم راحت باشد. فردایش که به مدرسه رفتم دوستم آمد جلو،سرش را پایین انداخت وگفت:مادرم گفته هواپیما را بیاور،لطفا هدیه ام را پس بده. یادم نمی رود که چقدر بغضم گرفته بود،من حتی با آن بازی هم نکرده بودم!ولی سنم به این حرف ها قد نمی داد که بگویم هدیه را پس نمی گیرند! فردا هواپیما رابه او برگرداندم اما وقتی دیدم آن رابرد وبه دوست جدیدش هدیه داد بغضی که از روز قبل نگه داشته بودم ترکید. همان روز فهمیدم که آدم ها زود عوض می شوند،که نمی شود روی آدم ها و حرف هایشان حساب کرد. ازآن روز تا جایی که می شد از کسی هدیه ای نپذیرفتم.از کسی چیزی نخواستم واجازه ندادم که کسی دلخوشی ام را بسازد.من شادی هایم را منوط به بودن آدم ها نکردم،چون دوست نداشتم وابسته و دلخوش که شدم،دلخوشی ام را از من بگیرند یا برای معذوریت ها و رفتنشان،بهانه ودروغ به هم ببافند. اجازه نمیدهم آدم های بلاتکیف،وارد زندگی ام شوند،چون میدانم دلخوش به بودنشان که شدم،می روند. آدم ها را قبل از اینکه دروغ بگویند،کنار می گذارم و قبل از اینکه بروند،می روم. من دلخوشی ام را روی مدار خودباوری ام تنظیم کرده ام وبا خودم عهد کرده ام که خودم چیزهایی که می خواهم رابه دست بیاورم،حتی اگر بهای رسیدن به آن ها سنگین باشد! به سال های کودکی تان برگردید،اتفاقاتی که یادتان مانده همه شان درس های بزرگی دارد. شما حواستان نیست که همان اتفاقات مهم دیروز،چقدر روی مسیر و شخصیت امروزتان تاثیر داشته هیچ خاطره ای بی حکمت نیست! کمی عمیق تر خاطراتتان را مرور کنید... #کودکانه_ها#خیالپردازی#آرزو#شادی#اعتماد#آدم_ها#دلخوشی#خودباوری#شخصیت#خاطره_های_کودکی#انسانهای_بلاتکلیف#تربیت#حکمت#فرزند_پروری#عالیه_هیبتی#بیرجند #نرگس_صرافیان_طوفان
25 فروردین 1399 04:36:26
0 بازدید
aliyeh.heybatii
. بذاریم خودش از بین گزینه های محدود انتخاب کنه "امروز دلت میخواد شلوار خاکستریتو بپوشی یا شلوار قرمزتو؟" برای تلاش کودک احترام قائل بشیم "در شیشهی مربا ممکنه سخت باز بشه. گاهی اگه درشو با قاشق بکوبی راحتتر باز میشه." بیش از اندازه سوال نکنیم "خوشحالم که میبینمت، خوش اومدی." در پاسخگویی به سوالات عجله نکنیم "سوال جالبیه، خودت چی فکر میکنی؟" کودکان را تشویق کنیم تا از منابع بیرون خونه استفاده کنه "شاید فروشندهی مغازه چیزی در این مورد بدونه." ناامیدش نکنیم "پس میخوای بری تو نمایش بازی کنی! تجربهی خوبی برات میشه. " #اعتماد_به_نفس #عزت_نفس #کودکان #نوجوانان#کودک _و_نوجوان#احترام#مشورت#تربیت#فرزندپروری#فرزند_پروری #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده #بیرجند
28 دی 1399 16:50:34
0 بازدید
عالیه هیبتی
0
0
کودکیام را که مرور میکنم، قشنگ ترین قسمتهای آن، تعطیلاتِ آخرِ هفته بود. پنجشنبههایی که با اشتیاقی عمیق، سمتِ خانه میدویدیم و در سرمان هزار و یک برنامه برای این یک روز و اندی بود. و چه بیهزینه شاد بودیم و چه پر شور و جانانه میخندیدیم! برای بچههایِ امروز نگرانم... نگرانم از ذوقی که برای تعطیلاتِ آخرِ هفتههایشان ندارند، از کبرایِ قصه که تصمیمش را گرفت و تویِ همان روزها و حوالیِ دلخوشی و بارانِ بیشیلهی کودکیِ ما، خودش را جا گذاشت، از کوکب خانمی که دیگر نیست، و چوپانِ دروغگویی که شاید یک شب که ما حواسمان نبود، گرگها آمدند و همراهِ ترسهایِ کودکیِ ما، او را دریدند. امروز بچهها ساده نیستند! همهچیز را میفهمند، هیچ غولی را باور ندارند و از هیچ دیوی هم نمیترسند. و من از این ساده نبودن، و من از این نترسیدنِشان، میترسم... ما کودکانگی و لبخند را در کودکیِ خودمان جا گذاشتیم، ما خودمان را و دلخوشیهایِ سادهی خودمان را ادامه ندادیم! و حالا ما مانده ایم و کودکانی که "کودکانه" نمیخندند، که اشتیاقی برایِ هیچچیز ندارند، که حواسشان به نوساناتِ ارز هست و تمامِ اخبارِ ریز و درشتِ روز را میدانند، کودکانی که زودتر از چیزی که فکرش را میکردیم، بزرگ شدهاند... و من از این بزرگ شدنهایِ بیمقدمه میترسم! #نرگس_صرافیان_طوفان #کودکی#خاطرات #تعطیلات_آخر_هفته #اشتیاق #ترس#دلهره#دلخوشی #بزرگ_شدن #پنجشنبه